Citrine, 2014

De kunst van Charles Hinman breidde in de jaren zestig het concept van het shaped canvas uit. Hij bevrijdde zijn werken van de fysieke beperkingen van het traditionele doek door ze voorbij de muur te laten uitsteken, waardoor een samensmelting van sculptuur en schilderkunst ontstond.
Hinmans reeksen ontwikkelden zich van de meer organische vormen van zijn vroegste werk naar een geometrischere stijl, en later naar complexe, bladachtige werken in de jaren tachtig. De invloed van het Russische suprematisme is duidelijk merkbaar, terwijl zijn recentere werken zich richtten op licht en kleur in een meer minimalistische stijl.
In het begin van de jaren zestig woonde en werkte Charles Hinman in Lower Manhattan, waar hij samen met enkele andere veelbelovende jonge kunstenaars een kleine kunstenaarsgemeenschap vormde. Deze groep maakte geen deel uit van een samenhangende beweging, maar probeerde haar werk te onderscheiden van het abstract expressionisme van die tijd.
Zijn Eclipse-serie (2010) van shaped paintings bevatte kleur die verborgen zat achter zwart-witte doeken. Veel critici beschouwden de Gem-serie (2010–2011), met haar complexe driehoekige vormen, als een van zijn interessantste reeksen.
Hinman omschreef zijn werk als “dynamisch... alsof het een zesdimensionale ruimte inneemt.” Zijn praktijk richtte zich op de waarneming van de toeschouwer, waarbij de indruk van volume verandert afhankelijk van het perspectief.