Deze gepigmenteerde digitale print werd door de kunstenaar in 2001 gemaakt. Gesigneerd in potlood en genummerd, uit de oplage van 100
Face van Susan Rothenberg, gemaakt in 2001, is een gelimiteerde pigmentprint die de kijker onderdompelt in een rijk, groen tonale landschap. Deze abstracte compositie wordt gedomineerd door groentinten met contrasterende accenten van zachtroze en diepzwart, waardoor een ambigu, organisch vorm ontstaat die vaag op gelaatstrekken of gefragmenteerde lichaamsdelen lijkt. Rothenbergs gebruik van kleur en textuur geeft het werk een tastbare, bijna verontrustende kwaliteit, die interpretaties uitlokt die schommelen tussen abstractie en figuratie. Gesigneerd en genummerd in potlood, maakt deze print deel uit van een oplage van 100 en toont Rothenbergs vermogen om de grenzen van representatie te vervagen, waarbij een spookachtige, introspectieve sfeer wordt opgeroepen binnen een bedrieglijk eenvoudig palet.
Susan Rothenberg (Verenigde Staten, 1945–2020) was een hedendaagse schilder bekend om haar grootschalige, monochrome paardenschilderijen die abstractie en representatie overbrugden. Haar werk evolueerde naar menselijke figuren en dieren, waarbij ze beweging en vorm verkende. Rothenberg ontving in 1980 een Guggenheim Fellowship en exposeerde in belangrijke instellingen wereldwijd.
PrintEen pigmentprint is een type afdruk waarbij inkt wordt gebruikt die gekleurd is met pigmentdeeltjes. Pigmentinkt wordt vaak gebruikt in inkjetprinters omdat het duurzamer is en beter bestand is tegen vervaging dan inkt op kleurstofbasis, die weliswaar levendiger is, maar na verloop van tijd minder stabiel.
Deze gepigmenteerde digitale print werd door de kunstenaar in 2001 gemaakt. Gesigneerd in potlood en genummerd, uit de oplage van 100
Face van Susan Rothenberg, gemaakt in 2001, is een gelimiteerde pigmentprint die de kijker onderdompelt in een rijk, groen tonale landschap. Deze abstracte compositie wordt gedomineerd door groentinten met contrasterende accenten van zachtroze en diepzwart, waardoor een ambigu, organisch vorm ontstaat die vaag op gelaatstrekken of gefragmenteerde lichaamsdelen lijkt. Rothenbergs gebruik van kleur en textuur geeft het werk een tastbare, bijna verontrustende kwaliteit, die interpretaties uitlokt die schommelen tussen abstractie en figuratie. Gesigneerd en genummerd in potlood, maakt deze print deel uit van een oplage van 100 en toont Rothenbergs vermogen om de grenzen van representatie te vervagen, waarbij een spookachtige, introspectieve sfeer wordt opgeroepen binnen een bedrieglijk eenvoudig palet.
Susan Rothenberg (Verenigde Staten, 1945–2020) was een hedendaagse schilder bekend om haar grootschalige, monochrome paardenschilderijen die abstractie en representatie overbrugden. Haar werk evolueerde naar menselijke figuren en dieren, waarbij ze beweging en vorm verkende. Rothenberg ontving in 1980 een Guggenheim Fellowship en exposeerde in belangrijke instellingen wereldwijd.
I can say that paintings are prayers, they have to do with anything that makes you wish for more than what everyday life provides.
- Susan Rothenberg
Susan Rothenberg werd geboren in New York en ontving een BFA van de Cornell University en studeerde aan de George Washington University en de Corcoran Museum School. Sinds het midden van de jaren ‘70, heeft ze wijdverbreide erkenning gekregen voor haar innovatie en onafhankelijkheid onder kunstenaars van de hedendaagse periode. Hoewel bekend als een expressionistische schilder, deed ze ook aan prentkunst en tekenen. Het maken van levensgrote, figuratieve schilderijen van paarden - aangeduid als "glyph-achtige en iconische" en waarin werd teruggekeerd naar de basis – zorgde voor haar vroegtijdige erkenning. Een acryl schilderij uit 1975, ‘Vier Kleuren Paard’, toont een profiel van een paard op een achtergrond van convergerende rood, geel, zwart, en wit driehoeken. In 1978 weigerde Susan Rothenberg en andere kunstenaars tijdens de New Image Painting tentoonstelling om samen op een hoop gegooid te worden als een beweging. Ze zei dat ze individuele kunstenaars waren die beelden herinvoerde en ze vonden het vreemd dat ze bij elkaar werden gebracht als een groep en werden geëtiketteerd. Susan Rothenberg was eerder al vergeleken met Georgia O'Keefe - allebei werden ze bekende in New York, verhuisden naar New Mexico om te schilderen, en beiden werden daar een kluizenaar daar. Rothenberg zei echter dat ze zich nooit verbonden heeft gevoeld met de stijl van O'Keefe of diens onderwerp. Gedurende de jaren ‘80 toonde haar werken gefragmenteerde menselijke lichaamsdelen, die totem-achtig en primitief werden afgebeeld. Na de verhuizing naar New Mexico in 1990, begonnen de schilderijen van Susan Rothenberg de verandering in haar omgeving te weerspiegelen. Ze begon met het gebruik van olie en ontwikkelde een nieuwe interesse in het gebruik van life-event herinneringen - zoals een ongeval of wandelen met de hond - als onderwerp voor haar schilderijen. Ze onderzocht kleur en licht en hoe zij haar persoonlijke ervaringen kon overgedragen op het doek. Ze ontwikkelde een onderscheidend kenmerk in haar werk genaamd 'gekanteld perspectief’, gebruikelijk in woestijnlandschappen, waarbij het uitzicht-punt zich boven de grond bevindt dat het individu een ‘angstaanjagend psychologisch perspectief’ geeft. Gedurende haar carrière behield Susan Rothenberg haar stijl en expressionisme, en toonde abstracte schildereigenschappen die al een eeuw werden gebruikt. haar voorliefde voor de abstract-expressionisten zoals Philip Guston en Jackson Pollock zijn duidelijk zichtbaar in haar werk. Naast haar eerste solo-tentoonstelling de 'drie grote schilderijen van paarden' (1975) , hield ze tentoonstellingen in de VS en in het buitenland. Een grote overzichtstentoonstelling, geïnitieerd door de Los Angeles County Museum voor de Kunst, reisde langs het San Francisco Museum voor de Moderne Kunst, het Carnegie Instituut en de Tate Gallery in Londen, en andere instellingen (1983 -1985). Ze ontving een Creative Artists Public service subsidie (1976) van de staat New York, de National Endowment for the Arts Fellowship Grant (1979), en de Guggenheim Fellowship (1980).
Figuration Libre is een kunstbeweging die gelijkstaat aan de Franse Bad Painting en het Neo-expressionisme in Europa en Amerika. De term werd bedacht door Ben Vautier en de Fluxus-beweging. In 1981 vormden Robert Combas, François Boisrond, Hervé Di Rosa en Rémi Blanchard de Figuration Libre-groep. De term kan worden geïnterpreteerd als vrije stijl kunst, waarbij spontaniteit, vrijheid en een afwijzing van traditionele artistieke conventies centraal staan.