Pastel op zeer fijn velijnpapier.
Eigenhandig gesigneerd door de kunstenaar.
Een uitbundige figuur barst los van het papier in een orgie van levendige pastelstreken, belichaming van de oer-creatieve energie die Karel Appel tot een van de beroemdste leden van de CoBrA-beweging maakte. Direct werkend in pastel op zeer fijn velijnpapier bouwt Appel zijn figuur op door instinctieve lagen verzadigde kleur — vurig rood, elektrisch blauw, zuur geel — die tegen elkaar lijken te trillen met zowel kinderlijke overgave als schilderkunstige verfijning. De spontaniteit van het medium past ideaal bij Appels levenslange overtuiging dat kunst uit de buik moet komen, niet uit het intellect. Eigenhandig gesigneerd door de kunstenaar, toont deze tekening uit 1998 dat zelfs in zijn late carrière Appels expressieve kracht onverminderd bleef.
Karel Appel (Nederland, 1921–2006) was medeoprichter van de CoBrA-beweging en bekend om zijn expressieve, kleurrijke schilderijen en sculpturen. Geïnspireerd door kinderlijke spontaniteit en rauwe emotie gebruikte Appel gedurfde penseelstreken en levendige kleuren om traditionele kunstvormen uit te dagen. Zijn wereldwijd geroemde werken weerspiegelen zijn geloof in de oerkracht van creativiteit en verbeelding.
PastelPastel is een kunstmedium in de vorm van een staafje, gemaakt van poedervormig pigment en een bindmiddel. De pigmenten die in pastels worden gebruikt, zijn dezelfde als die in andere gekleurde kunstmedia. Het kleureffect van pastels lijkt sterk op dat van droge pigmenten, meer dan bij enig ander medium. Kunstwerken die met pastels zijn gemaakt, worden pastel schilderijen, pastel tekeningen of eenvoudigweg pastels genoemd. De term pastel kan ook verwijzen naar het proces van het maken van kunst met pastelkrijtjes.
Pastel op zeer fijn velijnpapier.
Eigenhandig gesigneerd door de kunstenaar.
Een uitbundige figuur barst los van het papier in een orgie van levendige pastelstreken, belichaming van de oer-creatieve energie die Karel Appel tot een van de beroemdste leden van de CoBrA-beweging maakte. Direct werkend in pastel op zeer fijn velijnpapier bouwt Appel zijn figuur op door instinctieve lagen verzadigde kleur — vurig rood, elektrisch blauw, zuur geel — die tegen elkaar lijken te trillen met zowel kinderlijke overgave als schilderkunstige verfijning. De spontaniteit van het medium past ideaal bij Appels levenslange overtuiging dat kunst uit de buik moet komen, niet uit het intellect. Eigenhandig gesigneerd door de kunstenaar, toont deze tekening uit 1998 dat zelfs in zijn late carrière Appels expressieve kracht onverminderd bleef.
Karel Appel (Nederland, 1921–2006) was medeoprichter van de CoBrA-beweging en bekend om zijn expressieve, kleurrijke schilderijen en sculpturen. Geïnspireerd door kinderlijke spontaniteit en rauwe emotie gebruikte Appel gedurfde penseelstreken en levendige kleuren om traditionele kunstvormen uit te dagen. Zijn wereldwijd geroemde werken weerspiegelen zijn geloof in de oerkracht van creativiteit en verbeelding.
Karel Appel studeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam. Zijn eerste solo-expositie vond plaats in 1946 in Groningen. In de jaren na het einde van de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde hij zijn eigen unieke kunststijl met behulp van gevonden voorwerpen en stukken hout die hij verwerkte in kunstwerken. Zijn vroegste thema's werden in verband gebracht met beeldspraak van de kindertijd, vaak met groteske mensen, monsters en dierlijke vormen. Hij was in 1948 één van de oprichters van de Nederlandse Experimentele Groep, samen met Guillaume Corneille en Constant Nieuwenhuys. Alle drie kunstenaars verlieten Amsterdam en verhuisde naar Parijs, waar ze samen met de Belgische en Deense kunstenaars de internationale kunstgroep Cobra vormde. In 1949 creëerde hij een muurschildering voor een cafetaria gevestigd in het stadhuis van Amsterdam, maar de publieke afkeuring die dit veroorzaakte leidde er toe dat het de tien volgende jaren werd bedenkt. Tijdens de Biënnale van Venetië in 1954 werd hij bekroond hij de UNESCO-prijs. In datzelfde jaar werden een aantal werken van Karel Appel tentoongesteld in de Martha Jackson Gallerie in New York. Eind jaren ‘50 schilderde hij een serie portretten van de Amerikaanse jazzmusici en in 1960 ontving hij de Guggenheim International Award voor zijn kunst. Meer dan twee decennia schilderde hij muurschilderingen voor architecturale projecten en creëerde hij openbare kunstwerken met gebruik van een breed scala aan materialen inclusief keramische tegels, marmer, glas en beton. In de late jaren ‘60 begon hij sculpturen uit lagen polystyreen te bedekken met triplex en verf. Hij stapte over op aluminium, kunststof schuim en gesneden polyurethaan, dat hij beschilderde zodat het leek alsof hij massief marmer of hout had gebruikt. Tijdens de jaren ‘80, tot aan zijn dood in 2006, maakte hij vele schilderijen van stilleven onderwerpen, landschappen en menselijke figuren. De onderwerpen van deze schilderijen werden gevormd door middel van vrij gebruik van kleur en penseelstreken, zonder de discipline van het tekenen. (Artist website)
Gebarenschilderkunst is een term die schilderen met vrij zwaaiende penseelstreken beschrijft. Het belangrijkste doel van gebarenschilderkunst is dat de kunstenaar zijn of haar emotionele impulsen fysiek kan uitdrukken. De gevarieerde, maar toch expressieve verfstreken zijn bedoeld om de innerlijke gedachten en emoties van de kunstenaar over te brengen, waarvan men denkt dat de kijkers deze begrijpen door de dynamische en spontane toepassing van verf.