Stapel puur Nieuw-Zeelands 3-draads wol, ca. 10% acrylgaren en kunstzijde
Privy - White van Jan Fabre, gemaakt in 2002, is een opvallend wandtapijt dat zwart-wit contrast gebruikt om een ongewoon en surrealistisch tafereel weer te geven. Het kunstwerk toont een rij toiletpotten in een hoek, elk met vloeiende vormen die eruit stromen, weergegeven in een monochrome stijl die de helderheid en surrealistische kwaliteit versterkt. De geblokte lijnen erboven voegen een geometrische stijfheid toe die contrasteert met de organische stroom van de uitstromende vormen, terwijl de driehoekige vormen in de bovenhoeken een vleugje symmetrie en mysterie introduceren. Dit tapijt, vervaardigd met een mix van Nieuw-Zeelandse wol, acrylgaren en kunstzijde, verkent thema's van het alledaagse dat in het surrealistische wordt getransformeerd en nodigt kijkers uit om de grens tussen functionaliteit en kunst te overdenken en na te denken over Fabre's unieke benadering van alledaagse objecten met een vleugje absurditeit.
Jan Fabre (België, 1958) is een multidisciplinaire kunstenaar die theater, sculptuur en performance combineert. Bekend om zijn provocerende werken gebruikt hij vaak onconventionele materialen zoals kevervleugels en bloed, waarmee hij thema’s als transformatie, sterfelijkheid en het menselijk lichaam onderzoekt.
TapijtWandtapijt is een zwaar, handgeweven textiel met ingewikkelde ontwerpen of afbeeldingen die in de stof zijn verweven. Gemaakt door bekwame wevers met materialen zoals wol, linnen, katoen, zijde en soms zilver- en gouddraden, hebben wandtapijten historisch gediend als kunstwerken, decoraties, isolatie en symbolen van gezag.
Stapel puur Nieuw-Zeelands 3-draads wol, ca. 10% acrylgaren en kunstzijde
Privy - White van Jan Fabre, gemaakt in 2002, is een opvallend wandtapijt dat zwart-wit contrast gebruikt om een ongewoon en surrealistisch tafereel weer te geven. Het kunstwerk toont een rij toiletpotten in een hoek, elk met vloeiende vormen die eruit stromen, weergegeven in een monochrome stijl die de helderheid en surrealistische kwaliteit versterkt. De geblokte lijnen erboven voegen een geometrische stijfheid toe die contrasteert met de organische stroom van de uitstromende vormen, terwijl de driehoekige vormen in de bovenhoeken een vleugje symmetrie en mysterie introduceren. Dit tapijt, vervaardigd met een mix van Nieuw-Zeelandse wol, acrylgaren en kunstzijde, verkent thema's van het alledaagse dat in het surrealistische wordt getransformeerd en nodigt kijkers uit om de grens tussen functionaliteit en kunst te overdenken en na te denken over Fabre's unieke benadering van alledaagse objecten met een vleugje absurditeit.
Jan Fabre (België, 1958) is een multidisciplinaire kunstenaar die theater, sculptuur en performance combineert. Bekend om zijn provocerende werken gebruikt hij vaak onconventionele materialen zoals kevervleugels en bloed, waarmee hij thema’s als transformatie, sterfelijkheid en het menselijk lichaam onderzoekt.
I have a space for myself. No one comes in. No press, no curators, no gallerists.
- Jan Fabre
Jan Fabre, bekend om zijn “Bic balpen”-tekeningen en sierlijke sculpturen, is een veelzijdig kunstenaar met werken verspreid over mediums als beeldhouwkunst, toneelontwerp en choreografie. Heaven of Delight is misschien wel een van zijn meest opmerkelijke werken. Voor dit stuk gebruikte Fabre ongeveer 1,4 miljoen dode prachtkevers om verschillende patronen te maken voor het versieren van het plafond van het Palais Royal in Brussel. Fabre heeft verklaard dat hij altijd al gefascineerd was geweest door prachtkevers, die hij bewonderde vanwege hun “schoonheid, geheugen en het vermogen om informatie te verwerken”. Fabre maakt gebruik van een breed scala aan onorthodoxe materialen, waaronder bloed, tranen, botten en opgezette dieren. Zijn werken proberen de relaties tussen wetenschap en kunst te verkennen, en dagen vaak “onmogelijkheden” uit. The Man Who Measures the Clouds is slechts een van de vele werken die zich bezighoudt met het begrip van het onmogelijke. (Artist website)
Shock Art is een kunstbeweging die verontrustende beelden, geuren of geluiden gebruikt om een sterke, vaak geschokte, reactie bij het publiek uit te lokken. Het wordt vaak gezien als een vorm van sociaal commentaar, waarbij critici en voorstanders discussiëren over de positieve of negatieve impact ervan. Shock Art maakt vaak gebruik van taboe, obscene of schokkende elementen om maatschappelijke normen uit te dagen en kritisch nadenken te stimuleren.