One Stroke Circle van Nobuo Sekine, gemaakt in 1974, is een sculptuur die de meditatieve benadering van de kunstenaar tot vorm en materiaal belichaamt. Gemaakt van zwart graniet en geplaatst op een houten sokkel, heeft de cirkelvorm een abstracte, yin-yang-achtige leegte binnenin, wat balans en dualiteit suggereert. Het getextureerde oppervlak en de ingekerfde lijnen binnen de cirkel voegen diepte toe en nodigen uit tot contemplatie van de minimalistische schoonheid. Sekine, een sleutelfiguur in de Mono-ha-beweging, benadrukt vaak natuurlijke materialen en eenvoudige vormen om een verbinding tussen het fysieke en het conceptuele op te roepen. Dit werk resoneert met thema's van harmonie, ruimte en de vloeibaarheid van perceptie.
Nobuo Sekine (Japan, 1942–2019) was een sleutelfiguur in de Mono-ha-beweging, bekend om zijn minimalistische sculpturen die de relatie tussen natuurlijke en industriële materialen onderzochten. Zijn baanbrekende werk, 'Phase—Mother Earth' (1968), bestond uit een cilindrisch gat en de bijbehorende aardhoop, en daagde percepties van ruimte en materie uit. Sekine's kunst is te zien in belangrijke instellingen, waaronder het National Museum of Art in Osaka en het Louisiana Museum of Modern Art in Denemarken.
SculptuurAcrylsculptuur verwijst naar zowel een proces als het resulterende object. De kunstenaar begint met het maken van een sculptuur uit klei, gips of epoxy, die vervolgens wordt gebruikt om een flexibele mal te maken. Gesmolten acryl wordt in de mal gegoten en zodra het is uitgehard, wordt het acrylstuk met de hand afgewerkt door schuren en polijsten. Acrylsculpturen worden gewaardeerd om hun helderheid, duurzaamheid en vermogen om fijne details te bereiken.
One Stroke Circle van Nobuo Sekine, gemaakt in 1974, is een sculptuur die de meditatieve benadering van de kunstenaar tot vorm en materiaal belichaamt. Gemaakt van zwart graniet en geplaatst op een houten sokkel, heeft de cirkelvorm een abstracte, yin-yang-achtige leegte binnenin, wat balans en dualiteit suggereert. Het getextureerde oppervlak en de ingekerfde lijnen binnen de cirkel voegen diepte toe en nodigen uit tot contemplatie van de minimalistische schoonheid. Sekine, een sleutelfiguur in de Mono-ha-beweging, benadrukt vaak natuurlijke materialen en eenvoudige vormen om een verbinding tussen het fysieke en het conceptuele op te roepen. Dit werk resoneert met thema's van harmonie, ruimte en de vloeibaarheid van perceptie.
Nobuo Sekine (Japan, 1942–2019) was een sleutelfiguur in de Mono-ha-beweging, bekend om zijn minimalistische sculpturen die de relatie tussen natuurlijke en industriële materialen onderzochten. Zijn baanbrekende werk, 'Phase—Mother Earth' (1968), bestond uit een cilindrisch gat en de bijbehorende aardhoop, en daagde percepties van ruimte en materie uit. Sekine's kunst is te zien in belangrijke instellingen, waaronder het National Museum of Art in Osaka en het Louisiana Museum of Modern Art in Denemarken.
Even in the simplest structures, multiple landscapes or thoughts can be expressed.
- Nobuo Sekine
Nobuo Sekine, een van de grondleggers van de Mono-ha-beweging (School of Things), is een hedendaagse Japanse kunstenaar, bekend om zijn verkenning van de relatie tussen natuurlijke en door de mens gemaakte materialen, met betrekking tot de ruimtes die ze innemen. Sekine, die werkt in sculpturen en multimedia-muurstukken, heeft uitgelegd: "Ik geloof dat het mijn taak is om de rijkdom van de natuur over te brengen aan kijkers." Een van zijn belangrijkste werken, Phase - Moeder Aarde, roept het idee op van een utopische samenleving en de uitstraling van mythologie door zijn kale, maar goed geconstrueerde plaatsing van steen en aarde. Een collega-kunstenaar en een van de invloeden van Sekine, Lee Ufan, was een mede-oprichter van de Mono-ha-beweging. Met Ufans filosofische inbreng met betrekking tot zelfbewustzijn en natuurlijke fenomenen, vond Sekine de katalysator en het kanaal waardoor hij zijn eigen liefde voor de natuur en de waarden die het vertegenwoordigt kon projecteren. (Artist website)
Mono-ha, wat School van Dingen betekent, ontstond midden jaren 1960 in Tokio. In plaats van traditionele kunstwerken te creëren, gebruikten de kunstenaars van Mono-ha verschillende materialen en hun natuurlijke eigenschappen om hun ongenoegen te uiten over de industrialisatie die destijds in Japan plaatsvond. De beweging kreeg internationale aandacht en wordt nu beschouwd als een gerespecteerde kunstvorm, bekend om de nadruk op de relatie tussen materialen en hun omgeving.